Umutlarınız dağılmış

Bir cam bardağının yere düşüp

dağılması gibi

Kimse fark etmiyor sizi

Ya da fark etmek istemiyor nedense

Kırılgan bir bakışla bakıyorsunuz

Şehrin eğlenen yüzüne

Şehrin caddeleri sizin

Kuytu bir köşe son uyuklama yeriniz

Şehrin öksüzleri

Hiçliğe mahkum sanki varlığınız

Bir boş vermişliğiniz var

Hayattan ve hayalden yana

Şehrin soğuk kaldırımları ve gece

Bir Anne şefkatiyle

Sarıyor mu sizi

Sahi sizin Annenize ne oldu

Elbiseleriniz de insanlığın

yok oluşunun son izi

Sahi nasıl oldu da oldu

Hayat acımasızca vurdu sizi.
muammer ertem karakaya

Gözlerim gözlerine dalmadan

Sevgin yüreğimi sarmadan

Hadi git, ardına dönüp bakmadan

Git belki gönlün uslanır

Git yağmurda durma öyle, yüreğin ıslanmasın

Git ama gönlüne hasret dolmasın

Üzülme, yüzün hep gülsün

Biliyorum gidişin zor ama; gerçek

Bu ayrılıktaki ateş, beni eritecek

Senin gidişin hayatım da yeni bir sayfa açacak

Hadi git, yoksa son vapur kaçacak

Şimdi çiçeklere bakıyorum sensiz

Şimdi çiçekler kokusuz

Yine üşüyorum, rüzgar acımasız

İnan sensizlikte her şey anlamsız

Güneşin sıcağında öğrendim sevmeyi

Demek ki sevgide anlamlıymış, ayrılık isteği

Sevmekte ayrılık demekmiş

Ayrılıkla sevgi eşleşmiş.
muammer ertem karakaya

Veremedim ey güzel

Elime aldığım her çiçeği

Sana layık göremedim

Çiçeğin güzelliği

İnan sendedir özelliği

Sen olmasan ey güzel

Ne anlamı kalır çiçeğin

Sevgisiz bir gönle

Ne gerek bir demet gül çiçeği.
muammer ertem karakaya

bilmem kaç çıngıraklı yılanın sesiyle

bölündü uykularım

sesim çakal yüzlü vadilerde kayboldu

sotasına düştüğüm de aşkın

ağrıyan yanlarımı kanattım

pusuya düşmüşlüğün de ceylanların

içimin ümitvar yanlarıyla anlamaya çalıştım hayatı

sahi hayatı bana sen öğretebilirmisin

şimdi bir ağızdolusu kusmukla

çıkarıyorum hayatı hayatımdan

sahi bana ölmeyi öğretebilirmisin

ey ecel baş ucumda beni bekleme…
muammer ertem karakaya

Sensiz geçen bir yıl daha,

Senin olmadığın bir gün daha.

Hep ağıtlar söylendi bu günde,

Kuran’lar okundu

Gene gözyaşı döküldü,

Yine acı hissedildi yüreğimizde.

Kim bilir ne zaman

Diner bu acı?

Kim bilir ne zaman söner

Bu yüreğimizdeki yangın?

Belki de hiç dede!

Bizi bırakıp gittiğin günü

Dün gibi hatırlıyorum.

Zaten hiç aklımdan çıkmıyorsun ki…

Sevgim hiç eksilmiyor ki…

Günden güne çoğalıyor,

Özlemim hiç azalmıyor ki…

Gün geçtikçe,

Yıllar bittikçe,

Hep iki katına çıkıyor.

Kafamı her yastığa koyduğumda,

Her gözümü kapadığımda

Sen geliyorsun aklıma.

Ondan sonra dua’larım başlıyor.

Seni yüreğimde hissediyorum dede!

Belki beni görüyorsundur,

Eminim ki görüyorsundur.

Biliyorum duyuyorsun beni

Mutlaka duymalısın dede.

Ben seni göremiyor ve duyamıyorum.

Bari sen gör ve duy!

Evet dede!

Senin özlemin bir kay daha arttı,

Bir kat daha göz yaşı döküldü,

Bir yıl daha uzaklaştın bizden ,

Ama; bu uzaklaşma,

Bu çekip gitme

Senin suçun değil dede biliyorum.

Seni suçlamıyorum hiç bir zaman

Sadece isyan ediyorum hayata!

Çünkü; sevgilerin en güzelinden uzaklaştırdılar beni

Sen tek babamdın!

Tek sığındığım insandın!

Peki ben şimdi;

Kime baba gibi sevgiyle sarılacağım?

Kimin o şevkatli gözlerinin göreceğim?

Bununla ibaret bir yığın soru dede.

Neden dedem, neden?

Neden gittin bu diyardan?

Kim bilir ne zaman geleceğim yanına?

18 Nisan sabahı

Neden terkettin bizi?

Oysa yaşamak varken,

Beraber sevgiyle kucaklaşmak varken,

Senin gitmen gerekti ve gittin!

Güle dedem, güle güle!

İnşallah huzurlusundur dede!

Yattığın yerde rahatsındır!

Şunu unutma dede;

Bu dünyada hep yanımdasın,

Yüreğim ve kalbimde yaşıyorsun.

Bazen seni düşünüp,

Resmine sarılıp

Saatlerce ağlıyorum.

Biliyorum üzülmemi istemezsin,

Ağlamamı da…

Ama durduramıyorum kendimi dede,

Senin sevgin ve özlemin

Öyle sardı ki yüreğimi…

Bununla yaşamak çok zor.

Ama öğrendim dede.

Tek bilmen gereken şey;

Seni çok sevdiğim!!!!
zuhal baran

karanlıkta umut ışığı

Aradığı gibi,

Kalbimin sessiz köşelerinde,

Mezarının başında,

Ölümün sessizliği içinde

Seni arıyorum dede!

Ah be dedem…

Bu kadar uzun zaman

Çekip gidilir mi?

Bu kadar çok

Özletir mi bir insan kendisini?

Kim bilir nerelerde,

Hangi diyarlardasın?

Hangi küçük çocukları

Seviyorsun benim yerime?

Babamsın, canımsın…

Boynumun borcudur seni özlemek,

Boynumun borcudur seni anmak!

Kalbimin en üst köşesindesin,

O üst köşeyi

Sevgi çiçekleriyle donatıp,

Seni büyütüyorum dede.

Sen sanır mısın bu evlat

seni unuttu?

Peki sen bilir misin; bu evlat hep

seni arıyor.

Yıllar geçse de,

Günler bitse de,

Ömrüm tükense de

Hep seni özlüyor ve

Hep seni anıyor bu evlat.

Bunu unutma dede!!!
zuhal baran

gökte bulut,suda yelken,dalda çiçek

bir gün ,bir gün var ki günden güne gerçek

çatır çatır servi , çıtır çıtır böcek

çek ciğerlerine bir nefes daha çek

bu rüzgar her vakit böyle esmeyecek
ziya osman saba

Seni ilk gördüğüm yerden

Ellerim titriyordu

Gözlerim dolmuştu

Sanki ordaymışsın gibi

Sesini duyar oldum

Gözlerimi kapayıp

O gülüşünü

Temiz kalpli yüzünü

Gördüm

Açınca sen yine yoktun

Ben yine titriyordum

Gittiğin günden beri

Acım saklı yüreğimde

Ve her gece sensiz bir gün daha geçti diyorum.
zeynep şahin

Sokaklarda yürüyorum

Elimde sigaram

Üşüyorum hep

Ağlıyorum sana

O günden beri

Ve her düşen yağmur tanesinde

Bir umut yağıyor bende

Sana kavuşmak sevgilim.
zeynep şahin

Sen solgun baharlardaki yağmurumsun

Akşam kızıllığında yorgun gölgem

Kış ayazında yaz güneşimsin

Bulutlardaki saklı düşlerimsin

Oysa sen sahilimden gittin

Her günün sonunda özlediğimsin

O güzel gülüşünü kim doldurabilir yerini??

Hangi sevgi yerini alabilir??

Yokluğun imkansız

Söylemiştim sana gitme bu sahilden

Son bakisin kaldı bana miras

Ve bir daha doğmadı güneş.
zeynep şahin